Leesfragment: 'Tante Geola en de tsaar van eender waar'

29-09-2017

Elk verhaal start telkens weer

Vooraan bij het begin.

Al snel gebeurt er meer en meer

En zit je ’r middenin.*

*Citaat uit: Werkelijk wonderlijke wetenswaardigheden

Serafijn Paracelsus – Eerste druk: 1528

Leesfragment

Dus daarom waren de gordijnen dicht! En daarom zat de deur op dubbel slot! Daarom was de garagepoort langs binnen afgesloten zodat ze niet openging. Zelfs niet om het vehikel voor

noodgevallen binnen te stallen! Bas Bonje Bolleboos trapte snoeihard tegen de poort. Vehikel voor noodgevallen. Zo noemde Bas de bakfiets van zijn ouders, waarmee ze tegenwoordig van en naar de supermarkt reden, om te bewijzen hoe milieubewust ze wel waren. Behalve als het regende. Dan namen ze de auto. En ook als mama mooie kleren droeg. Of net naar de kapper geweest was. Of als papa niet thuis was en het dus niet zou te weten komen. Dan nam mama altijd de auto.

Bas Bonje Bolleboos haatte de bakfiets van zijn ouders. Hij weigerde met het ding rond te rijden, behalve in noodgevallen. Zoals vanmorgen dus. Op de laatste schooldag! Het voorwiel van zijn prachtige fiets had plots zo plat als een pannenkoek gestaan. Er had niks anders op gezeten dan met die bakfiets naar school te rijden. Met het gevaar om uitgelachen te worden. Vernederd. Gekrenkt en beschimpt door zijn beste vrienden. Om over zijn vriendinnen nog maar te zwijgen. Gelukkig had Bas Bonje steeds een huissleutel bij zich. Hij viste het ding op uit de diepere regionen van zijn schooltas en zuchtte. Hij wist best wat er aan de hand was. Toch niet weer. Niet nu. Net nu de grote vakantie begon.

Bas Bonje liep de trap op, rechtstreeks naar zijn slaapkamer, trok zijn donkerblauwe schooluniform uit en smeet zijn schooltas de vuilbak in. De poetsvrouw zou die er vast weer uithalen, maar nu gaf het even zo’n leuk gevoel! In een coole jeans en een leuk T-shirt met fijne streepjes voelde hij zich veel beter. De jongen liep naar de badkamer, ging met zijn handen door zijn blonde haren zodat die wat wilder op zijn hoofd stonden dan op school was toegelaten en zette zijn modieuze blauwe bril wat nonchalanter op zijn neus. Hij knipoogde even naar zichzelf in de spiegel, liep een verdieping lager naar de woonkamer en zag meteen de grote envelop met zijn naam op het bureau tegen de muur. Voor Bas Bonje Bolleboos, stond erop geschreven. In mama’s geschrift. Het was altijd mama’s geschrift. Papa schreef nooit brieven.

Bas Bonje Bolleboos was twaalf. Hij had net naar ieders tevredenheid de lagere school succesvol doorlopen en had voor zichzelf een weergaloos fijne vakantie gepland zonder zorgen en met alleen maar pret. ‘Tot zover dus de theorie!’ zei hij bij zichzelf, terwijl hij de envelop opende en min of meer wist wat hij te lezen zou krijgen…

Lieve Bas Bonje,

Bolleboosje van me,

Hoe gaat het met je, mijn liefje? Was het fijn op

school? Sorry dat we niet aanwezig waren op je

diploma-uitreiking! Er is echt op het allerlaatste

moment nog iets tussengekomen!

‘Pff…’ mompelde Bas Bonje tegen zijn ouders die er

niet waren. ‘Ik hoop dat jullie je lekker schuldig voelen.

Jullie waren de enige ouders die niet aanwezig waren.’

Maar we waren vast niet de enige ouders die niet

aanwezig waren.

‘WEL DUS!’ riep Bas Bonje luid. Hij had net zo willen staan glunderen met zijn toffe coole goeie punten als de andere kinderen van de klas. Hij was weliswaar niet bij de allerbesten, maar wel net daaronder. Hij had mooi voor aap gestaan!

Maar zoals je zeker zal begrijpen, Basje, gebeuren

er in het leven soms onverwachte dingen waardoor

mensen hun verantwoordelijkheid moeten nemen. En

die zijn dan vaak belangrijker dan afspraken met

je kinderen.

‘NIET DUS! Hadden jullie echt geen halve dag kunnen wachten om in allerijl te vertrekken!’

Als je hoort wat er gaande is, zal je zeker

begrijpen waarom we niet nog een halve dag

konden wachten om in allerijl te vertrekken.

Deze ochtend bereikte ons verschrikkelijk nieuws uit

de wereld van de fauna en flora. De blauwgetinte

platvoetsalamander, die enkel nog voorkomt

in de zompige zeekomkommermoerassen nabij

Vladivostok, is plots ook daar bijna verdwenen! Het

is een raadsel waar ze naartoe zijn, al wordt

aangenomen dat het komt omdat hun prooien

schaarser worden en ze door hun platvoeten

minder snel kunnen jagen dan andere dieren. De

paar nog overgebleven exemplaren moeten dus

dringend geholpen en gered worden.

Daarom heeft papa een expeditie op touw gezet,

die de blauwgetinte platvoetsalamander zal

voorzien van steunzolen, zodat hun voeten weer

recht staan, waardoor ze sneller kunnen lopen en

dus ook beter prooien kunnen vangen.

Hoewel internationale steun nog niet verzekerd is

en sommige wetenschappers zelfs openlijk durven

twijfelen aan de ideeën van papa, hebben we toch

al besloten om te vertrekken. Er is geen tijd te

verliezen!

‘Wát gaan jullie doen?’ vroeg Bas Bonje vol ongeloof, terwijl hij even met het hoofd schudde. Dat was weer typisch iets voor mama en papa. Steunzolen maken voor platvoetsalamanders. Wie verzint zoiets? Zo idioot hadden zelfs zijn ouders het nog nooit gebakken! Bas Bonje zuchtte diep en staarde wat afwezig naar hun trouwfoto, waarop ze breed stonden te glimlachen met kapsels van vroeger waar ze zich diep voor zouden moeten schamen.

Maar denk niet dat je de hele vakantie alleen

zal moeten doorbrengen, Bas Bonje! We hebben

geregeld dat je kan gaan logeren bij die oude tante

van me, tante Geola. Weet je wie ik bedoel? Ze

doet misschien af en toe wat raar, maar het is

een best mens en ze was meteen akkoord om je in

huis te nemen. Ze was zo blij om wat gezelschap

te hebben deze zomer. Ze woont op een echt

kasteel met een hele grote tuin, waar je je vast zal

kunnen amuseren. Zodra we klaar zijn met onze

expeditie, komen we je daar gewoon weer ophalen.

‘Als jullie het niet vergeten tenminste’, mompelde Bas Bonje nukkig. Hij ging zitten op een stoel en las het laatste stukje opnieuw. Zijn mama had een oude tante die Geola heette en op een echt kasteel woonde. Dat was meteen ook het enige wat hij van het mens wist. Hij had ooit een oude vergeelde foto van haar gezien, van toen ze hem was komen bezoeken bij zijn geboorte. Daarop was te zien hoe zij vrolijk in zijn wang kneep, waarna hij het op een huilen zette. Verder stuurde ze de jongen elk jaar trouw een verjaardagskaart. Gek genoeg was dat altijd op haar verjaardag en nooit op de zijne. 

 

 

Verder lezen?

Benieuwd naar de avonturen van Bas Bonje Bolleboos? Het boek is nu verkrijgbaar in de boekhandel én via onze webshop!

Bestel nu

Alle nieuwsartikelen

 

Copyright © 2017 - Van Halewyck maakt deel uit van Pelckmans uitgevers.
Algemene voorwaarden | Privacy & Cookies