Samengevat:
‘De kerk is Venetië zonder zijn inwoners. Een spoor van schoonheid aan de rand van de zee. Maar ook: geschiedenis, een museum, een weergaloze waterspiegeling. Een gebouw. Een herinnering. Kunstliefhebbers en toeristen lopen storm voor kathedralen. En tegelijk herbergen zij steeds minder gelovigen. Kerken lopen leeg. Als u het nog niet hebt gemerkt, is dat wellicht omdat u er zelf niet meer komt. En toch blijven geloof en kerk, blijft religie de mensen beroeren.’
Zo begint Rik Torfs zijn essay over de toestand van de kerk aan het begin de 21ste eeuw. In een puntige, kraakheldere en verrassende stijl poogt hij antwoorden te zoeken op de vele vragen waar niet-katholieken, ex-katholieken én katholieken in deze verwarrende tijden mee spelen.
Waarom interesseren mensen van allerlei pluimage zich voor de goede oude katholieke kerk en waarom is harde kritiek aan haar adres op dit moment een beetje passé? Hoe kan de kerk weer aantrekkelijk worden? Moeten we streven naar een verdere en strakkere scheiding tussen kerk en staat of is het daarentegen niet veel slimmer om te kiezen voor een heel bewuste... >>